Jako konsumenci i pasjonaci bywamy niesprawiedliwi dla motoryzacji. Wystarczy spojrzeć na utarte podziały samochodowego tortu. Niemieckie auta postrzegamy jako poprawne, japońskie jako solidne, francuskie jako dziwne, ale komfortowe, a włoskie – jako przyjemne dla oka, a mniej dla układu nerwowego. Gdzie zatem w tej układance miejsce dla Brytyjczyków? Nie ma jednej, standardowej kliszy dla wozów z Wysp. Czy to dobrze, czy niekoniecznie? Who not both. Z jednej strony można stwierdzić, że motoryzacja rodem ze Zjednoczonego Królestwa jest różnorodna na tyle, że próżno szukać jednego stereotypowego skojarzenia. Choć takie stwierdzenie nie mija się z prawdą, to błędnie zakłada, że ogół klienteli mocniej wsiąknął w świat aut produkowanych po drugiej stronie kanału La Manche. Ludzi po prostu nie obchodzą brytyjskie samochody, bo nie potrafią wrzucić ich do jednej szuflady. Społeczeństwo w tych czasach jest zbyt zajęte, by przejmować się autami, które nie potrafią same się sklasyfikować. Praca, robota na boku, joga, pilates, droga kawa z przelewu, terapia, medytacja, afirmacja, adaptacja – dużo jak na 24 godziny. I teraz masz jeszcze w zależności od preferencji poszukać sobie nowego auta w leasing albo jakiegoś klasyka, który spełni Twoje oczekiwania. Brytole odpadają w przedbiegach, ponieważ przez lata nie powstał wspólny pattern – coś, dzięki czemu pojawiłby się jakiś zakupowy impuls. Za taki stan rzeczy winą należy obarczyć wyspiarskich producentów, którzy mieli w garści złoty róg, a ostał im się ino sznur.