Japończycy, zamiast zbudować kolejne nudne, pudełkowate auto dostawcze z rzędem siedzeń, zaserwowali nam na początku lat 90-tych „statek kosmiczny”. Model ten nazywany był rożnie, najbardziej znana nazwa to Previa, jednak w Japonii była sprzedawana jako Estima (niektóre wersje różniły stylistyka), a w Australii jako Tarago. Nazwa „Previa” wywodzi się z hiszpańskiego słowa oznaczającego „zapowiedź”, ponieważ Toyota postrzegała pierwszą Previę jako pojazd, który będzie zapowiedzią technologii stosowanych w przyszłych minivanach. I rzeczywiście, patrząc na prototyp zaprezentowany podczas 28. Tokio Motor Show w 1989 roku tak było. Projektanci Tokuo Fukuichi oraz Amerykanin David Doyle z Calty Design Research przewidzieli, że lata 90-te bedą należeć do obłości i minivanów. Pierwsza generacja Previi zerwała z kanciastą stylistyką lat 80., organiczne linie, które do dziś wyglądają świeżo i niezwykle aerodynamicznie.

To, co najciekawsze w pierwszej generacji Previi, kryło się jednak nie pod maską, a... pod siedzeniami kierowcy i pasażera. Inżynierowie Toyoty zdecydowali się na karkołomny, ale genialny zabieg: klasyczny, czterocylindrowy silnik rzędowy umieszczono centralnie, pod kątem 75 stopni. Dzięki temu uzyskano niemal idealny rozkład masy, co w minivanie o wymiarach 4,75 m długości i 1,75 m wysokości przekładało się na zaskakująco pewne prowadzenie. Aby ułatwić serwisowanie, fotele zaprojektowano tak, by ich demontaż był prosty. To rozwiązanie miało też wadę, nie gama silnikowa była ograniczona.

Sercem pierwszej Toyoty Previa był unikalny silnik 2TZ-FE o pojemności 2,4l, który dzięki umieszczeniu pod kątem 75 stopni pod przednimi fotelami zapewniał świetny rozkład masy. Ta 132-konna jednostka rozpędzała vana do 175 km/h, współpracując z 5-biegowym manualem lub 4-stopniowym automatem. Na rynkach w USA i Japonii oferowano mocniejszy wariant 2TZ-FZE ze sprężarką mechaniczną (161 KM), a w Europie i Azji dostępny był również oszczędny diesel 2.2 TD o mocy około 100 KM.Konstrukcja o długości 4750 mm i rozstawie osi 2860 mm oferowała niespotykaną przestronność i niemal płaską podłogę. Masa auta, zależnie od wersji, wahała się od 1565 kg do 1800 kg, zwłaszcza w odmianach z napędem na cztery koła All-Trac. Standardowo moc trafiała na tylną oś, co w połączeniu z centralnym silnikiem i opcjonalnym zawieszeniem wielowahaczowym gwarantowało neutralne i komfortowe prowadzenie, wyróżniające Previę na tle kanciastych rywali z lat 90.

Zastosowanie centralnie umieszczonego silnika wymusiło na Toyocie stworzenie unikalnego systemu napędu osprzętu, znanego jako SADS (Supplemental Accessory Drive System). Skoro silnik leżał pod podłogą, to jak napędzić alternator, pompę wspomagania czy kompresor klimatyzacji? Rozwiązaniem był specjalny wał pomocniczy wyprowadzony z silnika do przedniej części auta, pod krótką maskę. To tam znajdowały się wszystkie kluczowe dla komfortu podzespoły oraz wentylator chłodnicy. Rozwiązanie to, choć skomplikowane, pozwoliło na wygospodarowanie ogromnej przestrzeni wewnątrz kabiny.

Previa miała pewną specyficzną cechę, która dziś może dziwić, ale w latach 90-tych była całkiem popularnym rozwiązaniem. Posiadała tylko jedne tylne drzwi przesuwne. Ich lokalizacja zależała od rynku – w wersjach europejskich i amerykańskich znajdowały się po prawej stronie, ułatwiając bezpieczne wysiadanie na chodnik.

W Japonii od stycznia 1992 roku produkowano dwie mniejsze odmiany modelu: Toyotę Estima Lucida oraz Toyotę Estima Emina. Były one o około 110 mm węższe i 70 mm krótsze od standardowego modelu, który pozostał w sprzedaży na rodzimym rynku pod nazwą „wide-body” Estima.

Powstanie mniejszych wariantów – Eminy i Lucidy – było podyktowane japońskim systemem podatkowym. Wysokość daniny zależy tam od iloczynu długości i szerokości auta, a bardziej kompaktowe wymiary pozwoliły tym wersjom zakwalifikować się do niższej, korzystniejszej grupy podatkowej.

Toyota Previa pierwszej generacji z centralnym silnikiem, staje się łakomym kąskiem dla kolekcjonerów nietuzinkowych youngtimerów. To samochód, który udowadnia, że japońska myśl techniczna przełomu lat 80. i 90. nie znała granic. Była odważna, innowacyjna i niezwykle trwała. Jeżeli masz grupę przyjaciół, lub rodzinę z którymi lubisz spędzać aktywnie czas, ten klasyk jest dla Ciebie.