Model był produkowany przez blisko dziewięć lat. O jego fenomenie decydowało połączenie mocy i niskiej masy. 845 kg przy 105 KM oraz momencie obrotowym 147 Nm przekładało się na prędkość maksymalną 200 km/h i przyspieszenie od 0 do 100 km/h w 8,3 sekundy. Takie osiągi w czasach debiutu Uno Turbo były dostępne dla nielicznych samochodów.

Konkurencja? Peugeot 205 GTi 1.6 (196 km/h i 9,1 s do 100 km/h) oraz większy Volkswagen Golf GTI 1.8 (188 km/h i 9,6 s) zostawały w tyle. Szybsze było jedynie Renault 5 GT Turbo, które dzięki mocy 115 KM osiągało 201 km/h i przyspieszało do 100 km/h w 8 sekund.

Sercem Uno jest czterocylindrowa jednostka 1.3, wywodząca się z Fiata 128, wyposażona w turbosprężarkę, wtrysk paliwa oraz elektroniczny zapłon. Silnik współpracuje z pięciobiegową manualną skrzynią biegów z modelu Ritmo 105 TC. Samochód porusza się na 13-calowych kołach z oponami 175/60. We wnętrzu dominują kolory czerwony i czarny, natomiast na zewnątrz uwagę przyciąga wszechobecne logo Turbo i.e. — z przodu, na bokach oraz z tyłu nadwozia.

To jednak prowadzenie sprawia, że Uno Turbo i.e. zostanie zapamiętane przez każdego kierowce. Auto musi radzić sobie z dużą mocą i momentem obrotowym w stosunku do możliwości podwozia i zawieszenia. Dlatego przy zbyt gwałtownym wciśnięciu gazu Uno nie tylko wpada w ekstremalną podsterowność. Z kolei zbyt szybkie odjęcie gazu powoduje natychmiastowe przeniesienie masy na przód i tendencję do nadsterowności. Uno Turbo i.e. wymaga respektu i prawdziwych umiejętności za kierownicą. Mały ale wariat.

Wyprodukowany w około 20 000 egzemplarzy, w dwóch seriach opartych na Fiacie Uno (1985–1989 oraz 1989–1993).