Już sama koncepcja Acemana okazuje się interesująca. To model zawieszony pomiędzy klasycznym hatchbackiem a modnym crossoverem, o długości niewiele przekraczającej 4 m, ale z ambicjami sięgającymi znacznie wyżej. W wersji John Cooper Works te ambicje zostają podkręcone – choć nie w oczywisty sposób. Ten konkretny egzemplarz, wyceniony na 233 500 zł, w lakierze Legend Grey z kontrastowym dachem Multitone Red i charakterystycznymi detalami JCW, nie krzyczy. Nie potrzebuje tego. Wystarczy spojrzeć na proporcje, felgi o średnicy 19 cali i czerwone akcenty, by zrozumieć, że mamy do czynienia z czymś więcej niż stylizacyjną wariacją na temat miejskiego elektryka.

Wnętrze tego MINI stanowi z kolei doskonały przykład współczesnej filozofii marki. To przestrzeń, w której design nie jest dodatkiem, lecz punktem wyjścia. Tkaninowo-skórzana tapicerka Vescin w wersji JCW, czerwone pasy bezpieczeństwa, ambientowe oświetlenie i charakterystyczna, niemal teatralna oprawa okrągłego centralnego ekranu tworzą atmosferę, którą trudno pomylić z jakąkolwiek konkurencją. MINI nie próbuje być poważne. Ono chce być zapamiętane. I w tym jest niezwykle skuteczne. Jednocześnie obecność pakietu XL – z panoramicznym dachem, rozszerzoną rzeczywistością w nawigacji, systemami asystującymi czy elektryczną regulacją foteli – przypomina, że to wciąż samochód klasy premium, a nie designerski gadżet.

Problem pojawia się tam, gdzie forma zaczyna dominować nad funkcją. Okrągły ekran, choć efektowny, przejmuje niemal wszystkie funkcje sterowania, w tym klimatyzację, co wymaga od kierowcy większej uwagi, niż można by oczekiwać. Do tego dochodzą drobiazgi – jak schowek otwierany w stronę pasażera – które na co dzień potrafią irytować. Ergonomia bywa kapryśna, a przestrzeń – szczególnie z tyłu – pozostaje ograniczona. 300-litrowy bagażnik i umiarkowana ilość miejsca na nogi jasno sugerują, że Aceman JCW nie jest samochodem rodzinnym w klasycznym rozumieniu. To raczej auto dla tych, którzy potrzebują pięciorga drzwi, ale niekoniecznie pięciu pasażerów.

Najważniejsze zaczyna się jednak po uruchomieniu napędu. Pod podłogą pracuje jednostka elektryczna o mocy 190 kW, czyli 258 KM, napędzająca przednie koła. Do tego bateria o pojemności 49,2 kWh netto i oficjalny zasięg do 345 km WLTP. Na papierze wszystko wygląda przyzwoicie, choć nie spektakularnie. W praktyce jednak MINI robi coś, czego wielu konkurentów nie potrafi – sprawia, że te liczby mają znaczenie dopiero po chwili. Najpierw pojawia się reakcja – natychmiastowa, lekko nerwowa, niemal mechaniczna. To nie jest sterylny, idealnie wygładzony napęd znany z wielu elektryków. To układ, który żyje, reaguje, czasem nawet lekko się buntuje. MINI dorzuca jednak coś jeszcze – przycisk „Boost”. Ta mała łopatka przy kierownicy przez 10 s uwalnia pełną moc. Teoretycznie. W praktyce można ją aktywować niemal bez końca, jednak to sprawia, że cały pomysł okazuje się jednocześnie zabawny i trochę… bez sensu. Tyle że to właśnie MINI w pigułce. Funkcja, która nie musi być logiczna, by była przyjemna.

Przyspieszenie od 0 do 100 km/h w 6,4 s nie robi dziś wielkiego wrażenia, zwłaszcza wśród elektryków. Volvo EX30 potrafi zrobić to znacznie szybciej. Tyle że w MINI nie chodzi o liczby. Chodzi o to, jak to się dzieje. A dzieje się bardzo „mechanicznie”. Jest trochę szarpnięcia, trochę walki z trakcją, trochę nieidealności. Układ kierowniczy pozostaje szybki i bezpośredni, a przedni napęd – choć momentami zmaga się z momentem obrotowym – dodaje temu autu charakteru. Tak zwane skręcanie momentem (torque steer), które w wielu współczesnych konstrukcjach zostało skutecznie wyeliminowane, tutaj wraca w niemal nostalgicznej formie. I o dziwo, pasuje do całości. To MINI, które przypomina, że samochód nie musi być perfekcyjny, by był interesujący.

Pierwsze wrażenie za kierownicą jest bardzo pozytywne. MINI szybko skręca, natychmiast reaguje, wydaje się zwinne i chętne do zabawy. Problem w tym, że to wrażenie zaczyna się rozmywać, gdy tempo rośnie. Z masą ok. 1,8 t fizyki nie da się oszukać. Na krótkich, ciasnych zakrętach Aceman jest żywy i angażujący. Na dłuższych łukach zaczyna być wyczuwalnie ciężki. W sytuacji szybkich zmian kierunku jazdy traci część swojej lekkości, a zawieszenie – zamiast pomagać – potrafi przeszkadzać. Bo jest po prostu… zbyt twarde.

Na równych nawierzchniach to działa. Auto jest zwarte, pewne, trzyma się asfaltu. Jednak już na typowej polskiej drodze, z jej nierównościami i łatami, zaczyna być nerwowo. Nadwozie podskakuje, traci płynność, a zamiast flow dostajemy serię mikro-korekt. I tu pojawia się ironia: MINI przez lata słynęło z tego, że potrafiło łączyć sztywność z precyzją. W Acemanie JCW ta równowaga nie jest już tak oczywista.

W porównaniu ze zwykłym Acemanem wersja JCW jest wyraźnie bardziej wyrazista. Ma więcej mocy, lepsze opony, zmienioną geometrię zawieszenia i wyrazistszy charakter. Jednocześnie jednak nie jest radykalnym przełomem. To raczej interpretacja – bardziej odważna, bardziej bezpośrednia, ale wciąż oparta na tych samych fundamentach. Dla jednych będzie to naturalny wybór, dla innych – zbędna eskalacja.

Konkurencja w tym segmencie dopiero się kształtuje, ale już teraz widać, że MINI obrało własną ścieżkę. Tam, gdzie inni oferują więcej przestrzeni, większy zasięg czy lepszą trakcję, Aceman JCW odpowiada czymś trudniejszym do zmierzenia. Tożsamością. Nie zawsze logiczną, nie zawsze praktyczną, ale spójną.

Wspomniany zasięg WLTP to 345 km, ale w realnym świecie – zwłaszcza podczas dynamicznej jazdy – bliżej mu do 160–200 km. Ładowanie z maksymalną mocą 95 kW jest poprawne, ale nie wybitne. To wszystko sprawia, że Acemana JCW trudno traktować jako jedyny samochód w domu. Raczej jako drugi – do miasta, do zabawy, do krótszych tras. I tu wracamy do punktu wyjścia: czy elektryczny crossover o takich proporcjach powinien być autem „drugim”? To pytanie, na które każdy musi sam odpowiedzieć.

MINI Aceman JCW to samochód pełen sprzeczności. Z jednej strony – ciężki, twardy, niezbyt praktyczny. Z drugiej – żywy, charakterystyczny i zwyczajnie… przyjemny. Nie jest najlepszy w swojej klasie. Nie jest najbardziej racjonalny. Jest to jednak jeden z niewielu elektryków, które potrafią wywołać uśmiech nie tylko w czasie przyspieszania, ale też wtedy, gdy droga zaczyna się kręcić. A w dzisiejszych czasach to już naprawdę dużo.