Nissan X-trail e-Power e-4orce
Nissan X-Trail – SUV, który nie udaje
60 proc. aut produkowanych obecnie na europejski rynek to SUV-y. Konkurencja w tym segmencie nie była nigdy tak doskonała, jak dziś. Jak w tym gąszczu odnajduje się Nissan X-Trail? Niestety średnio. Czemu niestety?
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
Japończykom udało się zbudować samochód, który niczego nie udaje, a to wystarczy do jego wyróżnienia na tle generycznej masy podniesionych klonów. Tylko czy to dla kogoś wystarczy? Nissan podjął kolejną próbę walki o klienta, pokazując w 2026 r. odświeżone wcielenie największego modelu osobowego w europejskiej gamie. Miałem okazję go przetestować i jako hejter wszystkiego, co na szczudłach, jakoś na narzekanie mi się nie zbiera.
Na początek mały wtręt personalny. Jadąc po odbiór testowego X-Traila czułem, umiarkowane wprawdzie, ale zadowolenie. Współczesną gamę Nissana znam bardzo dobrze i pamiętałem z moich poprzednich jazd tym modelem, że dało się go polubić za konkretne cechy. To trochę tak, jak poznajecie nową osobę i jedyne, co możecie o niej powiedzieć, to to, że jest spoko. Niezbyt zachęcająca recenzja. Tak też jest z większością SUV-ów i crossoverów. Nie chodzi bynajmniej o to, że kierowcy posiadają ubogi zasób słownictwa i nie potrafią wyrazić swoich odczuć. W tym przypadku po prostu nie ma za bardzo, o czym mówić. Z X-Trailem jest nieco inaczej. Sympatię do niego czuję nie tylko, że wyróżnia się na tle wielu nowoczesnych wozów w swojej klasie. Polubiłem go, bo mam co o nim powiedzieć.
Nie wiem jednak, czy Japończycy chcieli taki efekt uzyskać.
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
Nissan X-Trail e-4ORCE – zmiany na lepsze
W 2026 r. Nissan postanowił odświeżyć największego SUV-a w europejskiej gamie. Są to słowa prosto z portalu prasowego importera. Dobrze, że nikt z działu PR się nadto nie wyspał i nie stał się przez to nadgorliwy w wykorzystaniu wszystkich przycisków na klawiaturze. Niektórych mistrzów marketingu kusiłoby, żeby nazwać to nową generacją czy nawet zupełnie nowym autem. Tymczasem zmieniło się naprawdę niewiele. Na zewnątrz zmiany obejmują głównie obszar grilla, który urósł, ale nie przerósł. Pojawiły się też nowe lakiery, w tym ten obecny na testowanym egzemplarzu, czyli Desert Sand. Udoskonalono również technologię. System multimedialny ma teraz wbudowane usługi Google, w tym asystenta głosowego, którego z jednego prostego powodu nie będziecie chcieli używać. Upgrade dostał również asystent jazdy ProPilot, choć za bardzo tego nie czuć. I z ulepszeń to by było na tyle.
To, że ingerencja w design X-Traila była bardzo ograniczona, mnie cieszy. Nie chodzi o to, że ten samochód jest uderzająco piękny. Nie ten segment, nie ten kraj, nie ta marka. Starosłowiańskie powiedzenie mówi, że „mężczyzna musi być mężczyzną”, a ja twierdzę, SUV musi wyglądać jak SUV. Większość współcześnie projektowanych aut ma sztucznie założone szczudła, tylko po to, by podobać się klientom. Oznacza to, że za projektem podniesionego wozu nie idą żadne funkcje, które mogłyby z owego podniesienia wynikać. Crossovery, które mogłyby zostać kombi, czyli coś takiego jak spotkanie, które mogłoby zostać mailem. W tym przypadku masywna sylwetka, plastikowe i poszerzane nadkola, podkreślone jeszcze w wersji N-Trek felgami, które wyglądają na wzmocnione (ale nie są), a także prawie 20-centymetrowy prześwit próbują nam coś przekazać. X-Trailem nie tylko zawieziemy dzieci do szkoły, ale również odbierzemy je z pola, na którym złapał ich deszcz, a rolnik zaczął gonić ich ze szpadlem w ręku w podziękowaniu za zniszczenie 10 cm2 pola kapusty. Bardzo realistyczny scenariusz, mówię Wam.
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
Nissan X-Trail e-4ORCE – SUV musi być SUV-em
Japończycy designem X-Traila nie składają obietnic bez pokrycia. Funkcjonalność idzie tu w parze z wyglądem. We wnętrzu ta historia się powtarza, a nawet nabiera nowego, głębszego znaczenia. Tak, jak „mężczyzna musi być mężczyzną”, „SUV musi być SUV-em”, tak funkcje pokładowe muszą być proste w użyciu. Wydaje się, że Nissan to rozumie, stąd zupełnie niedzisiejsza liczba fizycznych przycisków, pokręteł i kontrolerów. Cudownym uczuciem jest ustawienie klimatyzacji konwencjonalnym pokrętłem, a nie przeklikiwanie ekranu dotykowego. Czegokolwiek nie chcielibyśmy w tym samochodzie użyć, wszystko wydaje się czekać na swoim miejscu na ruch kierowcy. Nie zrozumcie mnie jednak źle – X-Trail nie jest reliktem na kołach, którego wyposażenie jest równie skromne co menu w polskich szpitalach. Na pokładzie mamy przejrzyste, wirtualne zegary, duży ekran dotykowy z bezprzewodową łącznością Apple CarPlay i Android Auto, inteligentny system kamer 360 stopni, wspomnianego już tutaj asystenta jazdy ProPilot, asystent martwego pola czy niezłe audio Bose. Do jakości wykończenia też trudno się przyczepić. Może nie jest to premium, ale w odróżnieniu od niektórych przedstawicieli tej klasy – nic tutaj nie skrzypi. Jedyne, co nie pasuje do obrazu wnętrza X-Traila to kierownica. Jest stosunkowo mała i dość papierowa w dotyku – tak, jakby była wzięta z mniejszego auta, co de facto jest prawdą. Przednie fotele są wygodne, a tapicerka, która nazywana jest wodoodporną, nie przypomina ceraty, co już jest plusem. Z tyłu miejsca jest więcej niż wystarczająco. Na tyle dużo, że jeśli Wasza pociecha urośnie bardziej, niż ustawa przewiduje, to jego ponadnormatywnie długie nogi i tak bez problemu się tu wcisną. Na duży plus – praktycznie płaska podłoga, dzięki czemu to średnie dziecko, ergo najmniej lubiane, będzie miało dużo miejsca. Czyli można zbudować auto bez tunelu środkowego? Szok! Tylna kanapa jest przesuwana i to w ogromnym zakresie, dzięki czemu w razie potrzeby możemy uzyskać więcej przestrzeni bagażowej. A tej i tak nie brakuje – 575 litrów to przyzwoita wartość, choć część europejskich konkurentów oferuje więcej. Warto wspomnieć, że za 5 tys. zł możemy dokupić 3. rząd siedzeń. Nie będę w tym przypadku powielał przykrych stereotypów i nie powiem, że są to miejsca do przewozu teściowej. Teściowa powinna poruszać się po prostu innym autem, co by z podróży czerpać przyjemność.
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
Nissan X-Trail e-4ORCE – bez zahamowań
A X-Trailem jeździ się całkiem przyjemnie. Samochód oparty jest na płycie podłogowej CMF-CD, czyli konstrukcji Renault. Zanim Ci bardziej konserwatywni z Was podniosą larum, że japońska motoryzacja to już nie to samo, że gdzie się podziały auta z charakterem i inne temu podobne starcze wywody, pozwólcie, że doleję oliwy do ognia. Inżynierowie Renault od bardzo długiego czasu są w czołówce, jeśli chodzi o zawieszenia. Pomyślcie o Clio, Mégane, Lagunie czy modelach RS. Dziś Francuzi wcale nie obniżyli lotów, choć ze względu na charakter ich nowych samochodów nie mówi się o tym zbyt dużo. Francuskie know-how czuć w X-Trailu. Auto prowadzi się pewnie, bez zbędnych wychyłów w zakrętach. Nierówności pokonuje z pewnością, zachowując przy tym stabilność i konstrukcyjną zwartość. Co za ironia, że francuska technika wzmacnia poczucie solidności w japońskim wozie. Na wprost X-Trail również jeździ całkiem nieźle. Największy SUV Nissana dostępny jest tylko jako hybryda. Jest to autorska technologia Nissana, która łączy 3-cylindrowy silnik 1,5 VC-T z silnikiem elektrycznym. W wersji z napędem na przenie koła moc wynosi 204 KM. W wersji z napędem na 4 koła e-4ORCE mamy do dyspozycji 213 KM, a zamiast jednego motoru elektrycznego mamy dwa. W obu przypadkach mówimy o hybrydzie szeregowej, czyli takiej, w której silnik spalinowy pełni wyłącznie funkcje generatora prądu. Jest to alternatywa dla rozwiązań, które stosują m.in. Toyota czy Honda. Czy lepsza? Cóż, to zależy. Samochód napędza się bardzo sprawnie i liniowo, bez zbędnych zrywów powodujących dyskomfort. Przy tym trzycylindrowiec nie brzmi, jakby miał zaraz wyzionąć ducha. Przeciwnie – do charakterystycznego charczenia silnika można się przyzwyczaić, a Ci ze słabszym aparatem słuchu mogliby pomylić dźwięk z jednostką sześciocylindrową. Jeśli chodzi o walory użytkowe – punkt dla Nissana, mimo powolnej reakcji na gaz, co biorąc pod uwagę charakterystykę działania układu, jest dość dziwne. Dziwne jest też spalanie. Mi wyszło około 9 l na setkę przy dynamicznej jeździe. Podkreślam – była to dynamiczna jazda, a nie gówniarskie upalanie gdzie popadnie. Wchodząc w tryb emeryt, zużycie spadało w okolice niskich 7 l, co i tak nie jest małą wartością. Najbardziej ten samochód wydaje się cierpieć na trasach szybkiego ruchu i autostradach, gdzie jego pragnienie rośnie. W tych warunkach Toyota radzi sobie lepiej, chyba że chodzi o wyciszenie. W tym obszarze znów punkt dla X-Traila, choć u europejskiej konkurencji jest ciszej. Wychodzi na to, że zapasy cienkiej blachy Japończycy mają podobnie duże co Fiat etui na narzędzia. W Nissanie pomagają nieco podwójnie klejone szyby, ale i tak we znaki dają się opory powietrza. W podróży umiarkowanie pomaga również wcześniej wspomniany system ProPilot, który gubi się przy utrzymywaniu pasa ruchu, a także – mimo wbudowanych map Google – jest niekonsekwentny w dostosowywaniu prędkości do zbliżającego skrzyżowania. Przed jednym zwalnia, kolejnego już nie widzi. W stan rozedrgania emocjonalnego może wprowadzić również bardzo inwazyjny system monitorujący uwagę kierowcy, który przy każdym odwróceniu wzroku wchodzi do akcji niczym zazdrosna dziewczyna na imprezie. To akurat nie jest wina Nissana, a zmieniających się przepisów Unii Europejskiej. Przynajmniej nadgorliwą narzeczoną możemy wyłączyć w menu asystentów. Gdyby to było tak łatwe w prawdziwym życiu.
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
Drobna errata, bo zdaję sobie sprawę, że dziś jest to sprawa drugorzędna. X-Trail wygląda na takiego, co poradzi sobie w lekkim i średnio-lekkim terenie. Tak w rzeczy samej jest. Ze świeżym błotem i dużymi koleinami, na których zwykłe auto by się zawiesiło, SUV Nissana poradził sobie bez problemu. W miejscach o ograniczonej przyczepności czuć było sprawne dopinanie tylnego napędu. Kto by pomyślał, że podwyższonym autem wyprodukowanym w 2026 r. można zjechać z utwardzonej drogi. Oczywiście – cecha ta nie jest głównym czynnikiem zakupowym, ale lepiej żyć z poczuciem, że można. Nie chcę nic mówić, ale coś móc, a nie musieć, to nic innego, jak definicja luksusu. Może Nissan powinien promować to auto właśnie w ten sposób? Nie ma za co!
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
Nissan X-Trail e-4ORCE – werdykt
Miałem pewne wątpliwości, czy Nissan zbudował tak analogowy i porządny wóz celowo. Spisując moje przemyślenia i łącząc wszystkie kropki, jestem prawie pewien, że X-Trail jest taki, jak miał być. Prosty w obsłudze, solidny, przestronny, praktyczny i uniwersalny. Wychodzi na to, że doszliśmy do tego momentu w rozwoju motoryzacji, że pozytywnym zaskoczeniem jest auto, które jest takie, jak powinno być, a nie tylko udaje. Czyli może jednak japońska motoryzacja nie umarła? Może chińskie SUV-y to nie jedyny wybór? Oczywiście, cena czyni cuda, ale poczekajcie z osądem. Cennik nowego X-Traila startuje od 200,5 tys. zł za wersję N-Connecta, która na pokładzie ma już większość tego, co mieliśmy w testowanym egzemplarzu. Umówmy się – to wcale nie jest mało. Opisywana odmiana N-Trek z dodatkowym wyposażeniem i napędem na 4 koła kosztuje 222,5 tys. zł. Konkurencja z Państwa Środka wyceniana jest podobnie, ale ma bogatsze wyposażenie i więcej mocy, która jednak nie zawsze przekłada się na lepsze osiągi. Wybór należy do Was, ale podpowiem tylko, że fizyczne przyciski wcale nie postarzają, a zjechanie z utwardzonej drogi wcale nie zabiera godności.
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
MICHAŁ URBAŃSKI
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
Michał urbański
Nissan X-Trail e-Power e-4ORCE
