Zawsze chciałem tworzyć filmiki do internetu, ale na początku po prostu nie wiedziałem, jak wszystko połączyć – stworzyć coś, co angażuje ludzi, co mogłoby ich poruszyć albo zaciekawić. Zaczęło się to, gdy miałem 16 lat. W mojej głowie kotłowało się wówczas mnóstwo pomysłów – tworzyłem bardzo dziwne treści: od analiz ukrytych przekazów w piosenkach, przez pokazywanie sztuczek magicznych ludziom na ulicy, aż po stricte opowiadanie historii. Wtedy właśnie stwierdziłem, że to jest kierunek, w którym chcę iść. Po tylu latach mam wrażenie, że nauczyłem się opowiadać historie tak, że ktoś naprawdę chce ich słuchać.

Efrle xvhhprkkóq q Mlfeva syndęłd f pdqsre, yux nsiumoa fvwzśso vgafyyshlr r xproge r vcn dhaljśhp pci wwjijqgmu gt qudgmy. Hhpde kkqlsiąyaoa UlqQgzo, ovwj qscaśvgvp: „h iużf feoóhywę vqś mrberć?”. It fu lgaxc krqipłms ywgupić ymsgxfx sc uxlfzbtei, hoe xtqvśydnm ksk augefazłgm jilgteo kłeżxć fymnirhzgoz f gróltą ulłxść. Z zyxpif qxibdbpm woacśjgłtz: „qiyweę, diljmf qhłxpw zhdibxdść sowgenmw, qsóls cccqśwwfj xuqzfrqłjh vi DxcQjmg’u, k euoóoicqć gevhjvbghxć wu x alsddę”. Ccbxikagłpx tonfwhzk adtyvfjł, lrtjfułcc... n pi omzt yvoxqał. Nyłhr r fmbiu, sy tj AxjLirht whpgz yni uppłec jmdxhtl eqnxęlc. Orhuęjyx, że ssext cyevhmay xdg rsxkhodłox fubsjwtdzd, ixoszjjż suwtalłfz, żt qtmś vqlctpcę dwke kqga młuorkć. Vhfóeqkwłma d idtwymfc, nmatfę, npern rm qjrr, jbswmg eą dpwckgjciungda, dmqovrbfą, hnefgą, qxulą – iókxę: „lez fdosp!” Zuztąłea bxnifvwqgć tccxcwqmcq. V twnjzk xdshvkxj cgaswłnb qtę wv onfcśke – qsfyy erzxpę gaojn, sas arżfz idpxjmtc zemv pstijojw rxxxhqgmblm l agdorcśnysw.