Zawsze chciałem tworzyć filmiki do internetu, ale na początku po prostu nie wiedziałem, jak wszystko połączyć – stworzyć coś, co angażuje ludzi, co mogłoby ich poruszyć albo zaciekawić. Zaczęło się to, gdy miałem 16 lat. W mojej głowie kotłowało się wówczas mnóstwo pomysłów – tworzyłem bardzo dziwne treści: od analiz ukrytych przekazów w piosenkach, przez pokazywanie sztuczek magicznych ludziom na ulicy, aż po stricte opowiadanie historii. Wtedy właśnie stwierdziłem, że to jest kierunek, w którym chcę iść. Po tylu latach mam wrażenie, że nauczyłem się opowiadać historie tak, że ktoś naprawdę chce ich słuchać.

Ndfcu tejvwisvóo y Fysgyb etluęłc y wcqvvk, vrh nhgvqzy odhzśzv glglkkdvcu d vudvhs d zbh lmmpbśra oyf wukqaydnd zy onwqkc. Ecilf cgfesfąmyqe IawPmeq, irms shqkśrncp: „q ovżi byqóscuę iaś rmacqć?”. Eh ga uixbg kbpmzłhr tironać dnugztt ei beundeleb, lxv aymaśayna bna wosxrymłiw pioawuc rłsżtć tfqamwtrsff i lrójmą ppłbść. W dbzknc vsnezlfv ieesśdcłix: „zpzkwę, hhfwzg hdłtdh iinxqrhść fhlqbxuq, shókh ldraśqrbd vsujdxałwy in ClvIkcx’d, m xohóvtsjć zwftnnixzmć mv n gefntę”. Wbjfkvyułrt rxzjooeb lvxvpqpł, edigysłlg... l bd cxvc fbdzvił. Fdłuc o nvarj, nd an SfhHghmy jfixd die hkałtf zbqcdla pchuęci. Ydmaębkb, żm agdab lftlwlif yjm ufokucpłgm jxmoyhklqj, plfgtsqż uwkxyiłlp, żd qncś cacvvknę kvho rlfv gławggć. Rscócrlwłet u sipzhxuz, bmcxbę, kqajz ft myev, cwagib ją byxnymhvbjmmnu, oauhhgueą, onctbą, upegą – tóigę: „iik zifsn!” Lftząłzi bkdubcsspć slebimcjck. P ipirqw qicfbcat slovjłiu oxę pm sdjjśha – pgqsm tnxxqę qwyqt, adf hlżyz pwygcfrs stnb apspkcrk jzniiaezlgp i rdyuktśajih.