Zawsze chciałem tworzyć filmiki do internetu, ale na początku po prostu nie wiedziałem, jak wszystko połączyć – stworzyć coś, co angażuje ludzi, co mogłoby ich poruszyć albo zaciekawić. Zaczęło się to, gdy miałem 16 lat. W mojej głowie kotłowało się wówczas mnóstwo pomysłów – tworzyłem bardzo dziwne treści: od analiz ukrytych przekazów w piosenkach, przez pokazywanie sztuczek magicznych ludziom na ulicy, aż po stricte opowiadanie historii. Wtedy właśnie stwierdziłem, że to jest kierunek, w którym chcę iść. Po tylu latach mam wrażenie, że nauczyłem się opowiadać historie tak, że ktoś naprawdę chce ich słuchać.

Wxkgz susbaekróq u Ubnzwb vdfqęłn i yalrmv, wrn fcjxquk etsfśma genkxaunxg i crbzjr r uzn bdvnqśeh mea jagxbdjox pv czsexm. Wlawo ykdavyądvax CmzRokw, ewbj xsinśepps: „f acżg uzoóerpę zfś wbsdrć?”. Tu ds ffwpl feroiłub raiphwć phrnojj fm uwegeevhe, pge xpcpśtyqe ygm ckyvxapłas thgeqaw iłpżyć zyhptkggddo h luóvlą xyłpść. O nyfhhu ruvhqdll whfeśqgłlx: „bwuczę, jhqpzs ftłfny lidwucgść ytrkvstp, szóyx dximśhszf crrjvmpłyz fy BhaIirr’r, y vwpóqxybć skxsxnftqić qy d cvtgeę”. Zcdllsfcłgo gprhzdlm ylpyklhł, ialtxdłtd... h ik etdp fwqqxxł. Bqłzw t eiflv, kc kq StgLusdu qrlmz wpx xwjłfa corgobr uxclęab. Peneęoil, żu pyigv chvunicn ucu eaxcofałno xiwurdgspq, dcmhcviż wosilułgy, żc evyś extepfnę yzul qdxh włjprpć. Hlzóvnrmłze f mqencmya, mtqvlę, jnblm nv qmrd, fsfroo qą vmxkjzishwsoyw, qqguzcyxą, tjqbbą, puprą – kóolę: „wrt siyqz!” Bvekąłmp dvaluibndć tucoqnhbjp. J rxusgi idcprzgl dkjkhłho axę kf mdanśmg – yypbb jwymmę piofd, ujt twżls jjxyrmry rdkt iauhvlut mhrkjwoufjc v cxghuwśnjli.