Tweed ukształtował klimat szkockich Hebrydów Zewnętrznych. Tam był materiałem codziennego użytku, który chronił przed zimnym klimatem Północy. Mieszkańcy Hebrydów nauczyli się tworzyć z wełny ciepłe, trwałe tkaniny, które radziły sobie z zimnym wiatrem i rzęsistym deszczem. Anegdota głosi, że pierwotne określenie „tweel” (dziś „twill”) przekręcił pewien londyński kupiec, który pomylił ją ze szkocką rzeką Tweed, i pod taką nazwą tkanina zaczęła robić karierę. W XIX w. stopniowo podbiła całe Wyspy Brytyjskie. Nawet gdy w końcu trafiła na salony całego świata, zachowano tradycyjny, lokalny proces jej tworzenia.

Najbardziej znaną odmianą tweedu jest Harris Tweed. Mimo zgrzebnego splotu uznaje się go za najbardziej luksusowy. Kluczowy moment dla jego losów to ustanowienie w 1909 r. The Harris Tweed Association (od 1993 r. działa pod nazwą „The Harris Tweed Authority)”, które miało na celu ochronę jakości tej tkaniny. W ten sposób brytyjskie gildie walczyły z pojawiającymi się już na początku XX w. podróbkami i imitacjami o marnej jakości. Aby zapobiec ich powstawaniu, stowarzyszenie stworzyło pieczęć, która do dziś jest umieszczana na każdym oryginalnym Harris Tweedzie. Pieczęć tę dostają tylko tkaniny, które spełniają ściśle określone wymogi prawne, zapisane w ustawie z 1993 r. W przeciwieństwie do wielu nowoczesnych tkanin, które farbuje się dopiero po zakończeniu procesu tkania, Harris Tweed traktuje się naturalnymi barwnikami jeszcze przed przędzeniem. Ręczne nadawanie koloru sprawia, że każdy fragment tej tkaniny ma unikatowy układ barw, co stanowi ceniony wizualny dowód na jej ręczną produkcję i indywidualny charakter. Sam materiał w ubraniach splata się na kilka sposobów. Najprostszą metodą jest twill, a najpopularniejszą obecnie – herringbone (jodełka). Najrzadziej można spotkać wzór barleycorn („kurza stopka”). Tweed może być gładki, choć silnie związane są z nim różne kraty (o których pisałem więcej w CA nr 200).

Skłonność Harris Tweedu do wzorów wynika z gęstego splotu wełny, dzięki czemu jest on odporny na przetarcia i zachowuje pierwotny wygląd nawet po wielu latach użytkowania. Dzięki naturalnym właściwościom wełny – opisanym w CA nr 216 – i jej zdolności do termoregulacji nawet grubsze ubrania wykonane z tej tkaniny skutecznie utrzymują ciepło w chłodne dni, ale też zapobiegają przegrzewaniu się ciała, gdy aura się poprawi. Charakterystyka tweedu sprawia, że kilkaset lat po jego wynalezieniu nie tylko cieszy się on niesłabnącą popularnością, ale też ciągle znajduje nowe powody na zwiększenie powodzenia. Dziś coraz większa uwaga jest zwracana na jego zrównoważone pozyskiwanie – produkcja opiera się na ręcznej pracy i naturalnych surowcach lokalnego pochodzenia. Tradycyjne metody wytwarzania minimalizują negatywny wpływ na środowisko i gwarantują niski ślad węglowy, co my sami w „Classicauto” możemy uznać za kolejny dowód na słuszność przywiązania do klasycznego rzemiosła!

Kaszkiet to nie jest łatwe nakrycie głowy, trzeba go „czuć”. Ten klasyczny, wykonany z tweedu, to świetna alternatywa dla dzianinowej czapki lub bejsbolówki.
Dostępny na sterkowski.pl

Klasyczna marynarka z tweedu może wydawać się banalna, ale jest jednym z najbardziej stylowych i uniwersalnych ubrań. Obowiązkowy element w szafie!
Dostępna na spierandmackay.com

German trainers Adidasa wykończone oryginalnym Harris Tweedem? Cóż, oto świetne klasyczne połączenie! Idealne buty sportowe na sezon jesienno-zimowy.
Dostępne na adidas.pl