U swojego zarania wyścig ten był ogólnoświatowym wydarzeniem, rzeczywiście na miarę 24h Le Mans czy Grand Prix Monako, z którym wspólnie tworzą do dziś Potrójną Koronę Motosportu (w 2027 r. znów zawalczy o nią McLaren). W pierwszych edycjach, rozegranych jeszcze przed I wojną światową, triumfowały zespoły Peugeota, Mercedesa czy Delage. W czasach Maserati wygrana włoskiego bolidu była już ewenementem, choć o tyle mniejszym, że został on zgłoszony na start jako Boyle Special przez właściciela zespołu wyścigowego Mike’a Boyle’a z Chicago.

W rzeczywistości było to jednak 100-procentowe Maserati 8CTF, zaprojektowane pod koniec lat 30. przez Ernesta Maseratiego – jednego z braci-założycieli zespołu – który w tym czasie był już jednak tylko pracownikiem w firmie należącej do włoskiego przemysłowca Adolfa Orsiego. Dla Ernesta wbrew pozorom była to dogodna sytuacja, gdyż ród ścigantów z Bolonii często wygrywał w swoich maszynach, ale rzadko na nich zarabiał. Uwolniony od problematycznych ograniczeń natury ekonomicznej, mógł więc skupić się na tym, co wychodziło mu najlepiej.

Taki układ przyniósł sukces, ale nie tam, gdzie się go spodziewano. 8CTF opracowano pod nowe przepisy europejskich Grand Prix, powstałych z myślą o przerwaniu dominacji hitlerowskich Srebrnych Strzał. Bolid wyposażono w rzędową „ósemkę” o mocy ponad 350 KM (w rzeczywistości dwie ulubione przez Maseratich rzędowe „czwórki” połączone z dwiema sprężarkami mechanicznymi, również przez nich faworyzowanymi), która jednak nie wystarczyła na niezrównane Mercedesy z V12. Świetnie odnalazła się jednak w USA – 8CTF zachowywało konkurencyjność w różnych słynnych amerykańskich imprezach jeszcze do lat 50., co z kolei dało Maserati wstęp do występów w filmach Hollywood, a ostatecznie również do portfeli najbogatszych obywateli Ameryki. Powyższe zdjęcie Wilbura Shawa, wykonane na Indianapolis Motor Speedway 30 maja 1940 r., pokazuje dokładnie moment, kiedy Maserati stało się tą firmą, którą znamy dzisiaj.