Polo jednak nie było całkowicie nowym konceptem – jego bliźniakiem było zaprezentowane kilka miesięcy wcześniej Audi 50, zaprojektowane przez Hartmuta Warkußa. Technicznie to niemal identyczne samochody, z tą różnicą, że Polo kosztowało mniej i miało znaczek Volkswagena. Różnice wizualne ograniczały się do innych listew, kształtu grilla i subtelnych detali.

W 1977 r. gama Polo została rozszerzona o wersję Derby – klasycznego sedana z dużym jak na tę klasę bagażnikiem. Samochód dzielił przód z hatchbackiem, ale miał zupełnie nowy tył i inny charakter. Dla wielu Derby było pełnoprawnym Volkswagenem – niedrogim, ale rodzinnym i praktycznym. Dziś to mniej znana, ale wciąż ceniona odmiana pierwszej generacji.

Na przestrzeni lat pierwsze Polo dojrzewało – bez spektakularnych rewolucji, ale z precyzyjnym dopracowywaniem szczegółów. W 1979 r. auto przeszło pierwszy lifting – zmienił się grill, pojawiły się nowe zderzaki z tworzywa, a wnętrze zyskało praktyczniejsze elementy. Ten subtelny retusz uczynił z Polo nowoczesne auto segmentu B, nieco poważniejsze z wyglądu, ale nadal wyjątkowo poręczne w codziennym użytkowaniu. Właśnie w tym samym roku zadebiutowała także jego najbardziej zadziorna wersja: Polo GT. Wyposażona w silnik 1.3 o mocy 60 KM, z czerwonymi paskami na grillu, sportową tapicerką i dwukolorowymi stalowymi felgami, miała charakter, jakiego wcześniej w tym modelu nie było. Nie chodziło o osiągi – liczył się styl, który przyciągał spojrzenia.

W cieniu tych oficjalnych wersji powstawały też bardziej niszowe konstrukcje – jak wyścigowe Polo Hill Climb, przygotowane z myślą o górskich mistrzostwach, oraz model Formel E z końca produkcji, wyposażony w przekładnię z nadbiegiem i system zmiany przełożeń, który miał oszczędzać paliwo. Choć nikt nie mówił wtedy jeszcze o ekologii, Polo wyprzedzało swoje czasy – tak jak ubiegło rynek, oferując coś prostego, funkcjonalnego i wiarygodnego w czasach, gdy motoryzacja uczyła się żyć na nowo po kryzysie naftowym. Dzięki swojej solidności i rozsądnemu podejściu do projektowania pierwsza generacja Polo osiągnęła wynik ponad 1,1 mln wyprodukowanych egzemplarzy. Dziś te samochody wracają jako klasyki – z ich charakterystycznymi detalami, jak smukłe nadwozie, wąskie słupki, przód z chromowaną ramką i minimalistyczne wnętrze. Mimo upływu lat wciąż robią wrażenie. Bo czasami mniej naprawdę znaczy więcej.

W 1983 r. zadebiutowało Polo Formel E – rozwinięcie koncepcji z poprzedniej generacji. Specjalna przekładnia 3+E, dłuższe przełożenia biegów i zmodyfikowana charakterystyka momentu obrotowego przełożyły się na ograniczenie spalania bez utraty osiągów. W czasach rosnących cen paliw była to istotna przewaga i pierwszy zwiastun bardziej świadomego podejścia Volkswagena do tematu efektywności.

Dwa lata później do oferty dołączyło Polo Notchback – wersja z klasycznym bagażnikiem, będąca bezpośrednim następcą modelu Derby. Natomiast Polo Fox z 1984 r. odpowiadało na potrzeby młodszego klienta – okrojone z luksusów, ale tanie, dostępne i odporne na trudy codzienności.

W 1990 r. druga generacja Polo przeszła istotny lifting – z przodu pojawiły się prostokątne reflektory, nowy grill, bardziej opływowe zderzaki i zmodyfikowana deska rozdzielcza. Zmiany te wprowadziły model w kolejną dekadę i uczyniły go bardziej dorosłym w odbiorze. To właśnie wtedy do regularnej produkcji trafiła wersja GT G40 – najmocniejsza i najbardziej zaawansowana technologicznie odmiana tej generacji.

Jednym z ciekawszych egzemplarzy G40 na polskiej scenie jest samochód pochodzący z rynku portugalskiego – połączenie oryginalnego stylu i starannie dobranych modyfikacji. Z zewnątrz wyróżnia się spojlerem, blendą Mattig i lusterkami DTM, a także felgami BBS. Silnik 1.3 został wzmocniony wałkiem Schricka i kompresorem G-Lader w specyfikacji RS2. Auto wyposażono w zawieszenie H&R Cup Kit z regulacją cambera, wydajne hamulce Brembo Max i wnętrze z kierownicą Momo oraz wskaźnikami AFR i boost. Klasyczny wygląd idzie tu w parze z konkretnymi osiągami.

Warto wspomnieć, że właśnie specjalnie przygotowane Polo G40 ustanowiło 14 sierpnia 1985 r. rekord prędkości w klasie 1300 cm³ – średnia z 24 godzin wyniosła 208,13 km/h. To było potwierdzenie, że nawet miejski Volkswagen może mieć wyczynowe ambicje.

Dziś Polo II wciąż spotyka się na ulicach – zarówno w roli codziennego środka transportu, jak i w dopracowanych wersjach, należących do pasjonatów. To generacja chętnie modyfikowana, a przy tym trwała, prosta i wdzięczna w eksploatacji. Przez 13 lat produkcji powstało ponad 2,7 mln egzemplarzy i wiele z nich nadal ma się świetnie.

Trzecia generacja była od podstaw przeprojektowana pod względem nadwozia, układu jezdnego i gamy silnikowej. Wprowadzono także nowe rozwiązania z zakresu bezpieczeństwa, w tym poduszki powietrzne, napinacze pasów i układ ABS. Po raz pierwszy w historii modelu można było zamówić wersję 5-drzwiową, a od 1997 r. także kombi – Polo Variant. To pierwsze i jedyne seryjne Polo w tej konfiguracji, oferujące nawet 1250 l przestrzeni bagażowej po złożeniu tylnych siedzeń.

Nie zabrakło także miejsca na wersje specjalne – w 1995 r. zadebiutowało Polo Harlekin, czyli najbardziej kolorowa i najbardziej szalona edycja specjalna w historii Volkswagena. Złożona z losowo dobieranych elementów nadwozia w czterech odcieniach, początkowo miała być tylko pokazem możliwości konfiguracji. Reakcje były jednak tak entuzjastyczne, że auto trafiło do limitowanej produkcji. Do dziś 3806 wyprodukowanych sztuk cieszy się statusem aut kultowych – i albo się je kocha, albo omija szerokim łukiem.

Rok później, w 1996, Volkswagen pokazał Polo Open Air – wersję z ogromnym, elektrycznie sterowanym materiałowym dachem, który rozciągał się aż nad tylną kanapą. Jazda pod gołym niebem zyskała nowy wymiar – nie było to klasyczne cabrio, ale oferowało podobne wrażenia bez rezygnacji z praktyczności. W ofercie pojawiło się kilka kolorów nadwozia i tkanin, a wersja z czerwonym lakierem i dachem w kolorze piasku przeszła do historii reklamowej marki.

Wreszcie przyszedł rok 1998 i długo oczekiwany debiut Polo GTI. Pod maską pracował silnik 1.6 16V o mocy 120 KM, który pozwalał rozpędzić się do 205 km/h. Auto miało sportowe zderzaki, czerwone przeszycia i legendarne trzy litery na klapie. Produkcja była limitowana do 3 tys. sztuk i zniknęła z salonów w błyskawicznym tempie. To było GTI dla tych, którzy chcieli emocji, ale nie potrzebowali wielkości – po prostu precyzyjny kompakt z zadziornym charakterem.

W 1999 r. Polo przeszło modernizację – nowe reflektory, niebieskie podświetlenie zegarów, poprawione zawieszenie i opcjonalne ESC. Choć nie było już najlżejsze, nadal łączyło solidność z komfortem i rozsądkiem. Przez siedem lat powstało ponad 3,5 mln sztuk – ta generacja udowodniła, że małe auto może oferować naprawdę wiele.

Od samego początku położono nacisk na bezpieczeństwo: seryjny ABS, przednie poduszki, napinacze pasów, a za dopłatą także ESP z układem wspomagania hamowania HBA. W 2003 r. powróciła wersja notchback – czyli sedan na rynki południowy i wschodni – a dwa lata później auto przeszło gruntowny lifting z nowym pasem przednim i zmodyfikowanym wnętrzem.

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych wariantów stało się Polo FUN – zapowiedź późniejszego CrossPolo. Miało podniesione zawieszenie, 17-calowe felgi, plastikowe osłony i wnętrze stylizowane na lifestylowy SUV. Wersja produkcyjna, czyli CrossPolo, trafiła do sprzedaży w 2006 r. Było to Polo w wersji „na weekend” – bez napędu na cztery koła, ale z wyższym prześwitem, relingami dachowymi, nakładkami w srebrnym kolorze i ciekawymi detalami we wnętrzu. Stylizacyjnie odważne, mechanicznie znajome, ale dla wielu klientów – po prostu fajne.

Ten sam rok przyniósł też Polo GTI Cup Edition. Był to 180-konny hot hatch, wzorowany na autach z wyścigowej serii Volkswagen Polo Cup. Zderzaki w stylu torowym, 17-calowe felgi, kubełkowe fotele Recaro i turbodoładowany silnik 1.8T – wszystko to sprawiało, że GTI Cup Edition cieszy się opinią najbardziej bezkompromisowej wersji Polo IV. Limitowana produkcja i ostre brzmienie wydechu tylko wzmacniały jej wyjątkowość.

Rok później, podczas salonu IAA 2007, pokazano jeszcze bardziej spektakularny koncept – Polo GTI Cabriolet. Otwarta wersja GTI, opracowana przez firmę Karmann, miała miękki dach składany w literę Z, sportowe detale i pełnowymiarowe tylne siedzenia. Choć nigdy nie trafiła do seryjnej produkcji, do dziś pozostaje jednym z najciekawszych „co by było, gdyby...” w historii Polo.

Czwarta generacja postawiła wyraźny krok w stronę dojrzałości, ale nie zapomniała o emocjach. Klienci mogli wybrać, czy chcą klasyczne 3-drzwiowe Polo, podwyższonego Crossa, czy GTI gotowe na track day. A jeśli ktoś potrzebował po prostu solidnego auta na co dzień, sięgał po wersję z silnikiem 1.4 i jeździł bezproblemowo przez lata.

Jeszcze w tym samym roku do oferty dołączyło Polo BlueMotion – oszczędny, ale w pełni użytkowy wariant z silnikiem 1.2 TDI o mocy 75 KM. Dzięki zastosowaniu nowej generacji 3-cylindrowego diesla z wtryskiem common rail oraz systemu start-stop i długich przełożeń skrzyni biegów średnie spalanie wynosiło zaledwie 3,3 l/100 km. Polo BlueMotion stało się symbolem efektywności bez poświęceń i jednym z najekonomiczniejszych aut tamtych czasów.

W 2013 r. Volkswagen poszedł w zupełnie innym kierunku, prezentując Polo R WRC Street – limitowaną serię stworzoną z okazji wejścia marki do rajdowych mistrzostw świata FIA WRC. Model drogowy, bazujący na piątej generacji Polo, otrzymał turbodoładowany silnik 2.0 TSI o mocy 220 KM i momencie 350 Nm, który rozpędzał to auto do 100 km/h w 6,4 s. Choć z wyglądu przypominało standardowe Polo, R WRC Street stanowiło wyraźny manifest sportowych ambicji. Agresywny pakiet stylistyczny, manualna skrzynia biegów i unikalna specyfikacja czyniły z niego najdynamiczniejsze Polo spośród tych, które trafiły na publiczne drogi.

Równolegle z tą samą nazwą, ale zupełnie inną konstrukcją na rajdowe odcinki specjalne wyruszyło Polo R WRC – samochód zbudowany od podstaw jako maszyna do wygrywania. W pełni rajdowe podwozie, napęd na cztery koła, sekwencyjna skrzynia i ponad 300 KM mocy uczyniły z niego absolutnego dominatora. Już w pierwszym sezonie startów Sébastien Ogier sięgnął po tytuł mistrza świata, a Polo zdobywało najwyższe miejsca przez cztery lata z rzędu, wygrywając 43 z 52 rajdów. To był etap, w którym niewielki Volkswagen przestał być tylko miejskim samochodem – stał się ikoną motosportu.

W 2014 r. model drogowy przeszedł modernizację: nowe reflektory, odświeżone wnętrze, poprawione jednostki napędowe i kolejne systemy bezpieczeństwa. Piąta generacja udowodniła, że małe auto może mieć dużą wartość – nie tylko dla kierowców, ale także w świecie sportu.

Jeszcze w tym samym roku do oferty dołączyło Polo BlueMotion – oszczędny, ale w pełni użytkowy wariant z silnikiem 1.2 TDI o mocy 75 KM. Dzięki zastosowaniu nowej generacji 3-cylindrowego diesla z wtryskiem common rail oraz systemu start-stop i długich przełożeń skrzyni biegów średnie spalanie wynosiło zaledwie 3,3 l/100 km. Polo BlueMotion stało się symbolem efektywności bez poświęceń i jednym z najekonomiczniejszych aut tamtych czasów.

W 2013 r. Volkswagen poszedł w zupełnie innym kierunku, prezentując Polo R WRC Street – limitowaną serię stworzoną z okazji wejścia marki do rajdowych mistrzostw świata FIA WRC. Model drogowy, bazujący na piątej generacji Polo, otrzymał turbodoładowany silnik 2.0 TSI o mocy 220 KM i momencie 350 Nm, który rozpędzał to auto do 100 km/h w 6,4 s. Choć z wyglądu przypominało standardowe Polo, R WRC Street stanowiło wyraźny manifest sportowych ambicji. Agresywny pakiet stylistyczny, manualna skrzynia biegów i unikalna specyfikacja czyniły z niego najdynamiczniejsze Polo spośród tych, które trafiły na publiczne drogi.

Równolegle z tą samą nazwą, ale zupełnie inną konstrukcją na rajdowe odcinki specjalne wyruszyło Polo R WRC – samochód zbudowany od podstaw jako maszyna do wygrywania. W pełni rajdowe podwozie, napęd na cztery koła, sekwencyjna skrzynia i ponad 300 KM mocy uczyniły z niego absolutnego dominatora. Już w pierwszym sezonie startów Sébastien Ogier sięgnął po tytuł mistrza świata, a Polo zdobywało najwyższe miejsca przez cztery lata z rzędu, wygrywając 43 z 52 rajdów. To był etap, w którym niewielki Volkswagen przestał być tylko miejskim samochodem – stał się ikoną motosportu.

W 2014 r. model drogowy przeszedł modernizację: nowe reflektory, odświeżone wnętrze, poprawione jednostki napędowe i kolejne systemy bezpieczeństwa. Piąta generacja udowodniła, że małe auto może mieć dużą wartość – nie tylko dla kierowców, ale także w świecie sportu.